:)

happy there ! ;D

นานนะ

ไม่ได้เขียนบล็อคนานมากๆเลย มัวแต่เอาเวลาไปทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้ แล้วความฝันและสิ่งที่ตั้งใจไว้ก็ดูเหมือนจะลอยห่างออกไปทุกที แม้แต่จักรวาลยังเป็นระเบียบ แล้วทำไมตัวเรามันถึงไร้ระเบียบได้ขนาดนี้ละนะ ? กลางดึกแบบนี้รู้สึกเหงาๆแปลกๆ facebook ก็ไม่มีอะไรสนุกให้ทำอีกต่อไป หัวใจก็ว่างเปล่า ตอนนี้รู้สึกว่าความรู้สึกทุกอย่างช่างล่องลอย ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร ไม่รู้ว่าสิ่งที่รู้สึกอยู่ตอนนี้คืออะไร ไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรต่อไป เราปล่อยเวลาให้มันผ่านานเกินไปนะ เราวางความฝันไว้แล้วบอกกับตัวเองว่าเดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยว มานานเกิน เราเดี๋ยวมานานนะ เดินหน้าเถอะ สู้เถอะ อะไรที่มันหนักชีวิตโยนมันทิ้งไปเถอะ ลองดูซักตั้ง เป็นไงเป็นกัน มันอยู่ที่เราว่าเราสู้หรือเปล่า ก็เท่านั้นเอง :) กลัวนะ แต่อย่านาน

เดินด้วยกันไหม :)

"แบ่งปันความฝันที่มีของเรา
และ ความทุกข์ ก็คงแบ่งเบา
แค่เราเดินด้วยกัน :)"

และเธอนั้นจะรังเกียจไหม ถ้าเราเดินด้วยกัน ?

TEA TIME :D

 

 

จิบน้ำชา อ่านหนังสือ หาความสุขใส่ตัว

พกปากกา กับ สมุดสวยๆไว้ข้างๆด้วยนะ เพราะเดี๋ยวได้แรงบันดาลใจแน่นอน :)

เราไม่กลัว

เธอเคยบอกว่าเธอรักเรา เธอเคยขอเลิกกับเรานับครั้งไม่ถ้วน เธอทำร้ายเราสารพัดรูปแบบ เราเคยกลัวมากๆว่าจะต้องเสียเธอไป เราเคยกลัวมากๆว่าเธอจะไปรักคนอื่น เราเคยกลัวมากๆที่จะต้องอยู่คนเดียว วันนั้น คืนก่อนรับผลสอบ เธอได้ทำให้เราสามารถตัดใจได้อย่างเด็ดขาด ไม่ต้องการคำปรึกษาจากใคร ไม่ต้องการคำอธิบายอะไร ในตอนนั้น ที่เรื่องราวมันชัดเจน เรารู้สึกได้เลยวาพอกันที แม่เราไม่ได้อยู่กับเราตั้งแต่สามขวบ เรายังโตมาได้ นับประสาอะไรกับผู้ชายคนเดียว อยากทำอะไรก็ทำเถอะ อย่าได้มีอะไรข้องเกี่ยวต่อกันอีกเลย แปลกนะ อยู่ดีๆก็เลิกรักได้ เหมือนปิดสวิทซ์ไฟ ตลกดีเหมือนกัน แต่ภูมิใจนะ รู้สึกว่าเข้าใจความรักมากขึ้น และ ความรัก เป็นอะไรที่จับต้องยาก ว่าด้วย มือของคนคนเดียว มันต้องเป็นคนสองคนถึงจะรวมพลังกันแล้วมีมากพอให้จับความรักมาโอบกอดได้ เราคนเดียวน่ะ ไม่ไหวหรอก หยุดวิ่งตามความรักลมๆแล้งๆซะเถอะ :) ความรัก สุดท้ายที่อยากจะบอก เราไม่กลัวเธออีกต่อไปแล้ว <3

สู้สิ

วันนี้เอนท์เสร็จแล้ว แต่ใช่ว่าเราจะสามารถใช้ชีวิตเกเรไปวันๆได้อย่างคนอื่นซะที่ไหน ยิ่งเอนท์เสร็จ เรายิ่งเครียด ต้องหางานทำ ต้องดูงาน ต้องติดต่องาน ต้องเตรียมเอกสารสมัครงาน ต้องเลือกงาน ต้องดูงานสำรอง ต้องเตรียมเงิน ต้องวางแผนการเดินทางเพื่อไปสมัครงาน และ ในส่วนของหน้าที่ขั้นพื้นฐาน เราเองก็ยังคงต้องทำอยู่เหมือนเดิม จุดมุ่งหมายที่เราใฝ่ฝัน มันคลุมเครือ แต่ทว่าชัดเจน เราอยากเป็นนักแสดง ถ้าตอบตามความจริงแล้ว หลายคนคงขำ อาชีพที่ไม่มีความมั่นคง แกจะไปสมัครงานที่ไหน ใครเค้าจะมาสนใจแก มองให้ลึกลงไปถึงเป้าหมายก่อน ไม่ได้อยากเป็นดาราเพราะ อยากดัง อยากเป็นเพราะอยากเป็น อยากทำงาน อยากแสดง แต่มันไม่ง่ายเลยนะ ที่จะไ้ปยืนอยู่ ณ จุดจุดนั้น แค่งานพริตตี้ รายละเอียดก็เยอะมากแล้ว ต้องสูง ต้องขาว ต้องผมยาว ต้องอย่างโน้นอย่างนี้ เราสู้ไหวนะ เพราะ เราถามใจแล้ว เราต้องการสิ่งๆนี้จริงๆ ไม่ได้รีบร้อนต้องการตอนนี้ เราต้องการเรียนรู้ จนกระทั่งเราดีพอที่จะไปยืนอยู่ตรงนั้น แล้วเราค่อยก้าวไปยืนตรงนั้นก็ได้ ไม่ได้ต้องการฉาบฉวย ต้องการคุณภาพมากกว่า ถึงจะไม่ได้งานเบื้องหน้า เราก็ยังคงมีความสุขกับงานเบื้องหลังอยู่ดี เราเลือกแล้ว เราจะไม่หยุดที่ก้าวไปในหนทางนี้ เราจะพิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็น มากไปกว่าสิ่งใดทั้งหมด ตอนนี้ขอแค่มีงานอะไรก็ได้ทำ อยากให้ปู่สบายใจ ไม่อยากรบกวนปู่ อยากมีเงินเก็บเป็นของตัวเอง อยากจะได้ซื้อของที่ตัวเองอยากได้ บางทีมันหน้าละอายใจนะ ที่จะขอเงินปู่ไปซื้อมือถือใหม่ ซื้อกล้อง ซื้อเครื่องสำอางค์ ให้น่ะ เค้าให้ได้ แต่เราเองไม่หน้าด้านพอที่จะรับหรอก ปู่แก่มากแล้ว ไม่อยากให้ปู่เหนื่อย อยากให้ปู่สบาย อยากดูแลปู่ อยากพิสูจน์ให้ปู่เห็นว่า เราดูแลตัวเองได้ อยากให้พ่อภูมิใจ ที่ถึงลูกคนนี้จะเกเรก็ยังไม่หลงทางไปไหน อยากให้น้องเห็นแบบอย่างที่ดี พอน้องโตขึ้นมา จะได้เป็นคนดี และ สิ่งที่สำคัญที่สุด อยากให้ย่าที่อยู่บนสวรรค์ได้ภาคภูมิใจ อยากให้คนในสังคมเห็นว่า โลกนี้มีพื้นที่ให้คนที่มีความพยายามมากพอ และ ตั้งใจจริงเสมอ ขอแค่เราตั้งใจในสิ่งที่ถูกที่ดี อะไรๆ ก็คงจะดีได้เอง ชีวิตมันเป็นของเรานะ ตั้งเป้าหมายเข้าไป คิดให้ใหญ่เข้าไว้ ถ้าย้อนกลับมาถามตัวเองว่าจะทำให้เป็นจริงได้ยังไง คำตอบง่ายๆ ก็แค่ สู้สิ ! :)

เราคงต้องไปแล้วสินะ

มีนัดทานข้าวกับปู่ หิวมาทั้งวัน เพื่อรอทานอาหารมื้อนี้ วันนี้ปู่จะพาไปกินข้าวที่ไหนนะ เราจะได้กินในสิ่งที่เราอยากกินมั้ย วันนี้เราจะได้ทำอะไรในแบบที่เราตั้งใจไว้หรือเปล่า กินอาหารเพิ่มพลังนะ เราอยากอยู่กับล็อคใหม่ให้นานกว่านี้ แต่จะทำยังไงได้ละ เราต้องไปแล้วจริงๆ