สู้สิ

วันนี้เอนท์เสร็จแล้ว แต่ใช่ว่าเราจะสามารถใช้ชีวิตเกเรไปวันๆได้อย่างคนอื่นซะที่ไหน ยิ่งเอนท์เสร็จ เรายิ่งเครียด ต้องหางานทำ ต้องดูงาน ต้องติดต่องาน ต้องเตรียมเอกสารสมัครงาน ต้องเลือกงาน ต้องดูงานสำรอง ต้องเตรียมเงิน ต้องวางแผนการเดินทางเพื่อไปสมัครงาน และ ในส่วนของหน้าที่ขั้นพื้นฐาน เราเองก็ยังคงต้องทำอยู่เหมือนเดิม จุดมุ่งหมายที่เราใฝ่ฝัน มันคลุมเครือ แต่ทว่าชัดเจน เราอยากเป็นนักแสดง ถ้าตอบตามความจริงแล้ว หลายคนคงขำ อาชีพที่ไม่มีความมั่นคง แกจะไปสมัครงานที่ไหน ใครเค้าจะมาสนใจแก มองให้ลึกลงไปถึงเป้าหมายก่อน ไม่ได้อยากเป็นดาราเพราะ อยากดัง อยากเป็นเพราะอยากเป็น อยากทำงาน อยากแสดง แต่มันไม่ง่ายเลยนะ ที่จะไ้ปยืนอยู่ ณ จุดจุดนั้น แค่งานพริตตี้ รายละเอียดก็เยอะมากแล้ว ต้องสูง ต้องขาว ต้องผมยาว ต้องอย่างโน้นอย่างนี้ เราสู้ไหวนะ เพราะ เราถามใจแล้ว เราต้องการสิ่งๆนี้จริงๆ ไม่ได้รีบร้อนต้องการตอนนี้ เราต้องการเรียนรู้ จนกระทั่งเราดีพอที่จะไปยืนอยู่ตรงนั้น แล้วเราค่อยก้าวไปยืนตรงนั้นก็ได้ ไม่ได้ต้องการฉาบฉวย ต้องการคุณภาพมากกว่า ถึงจะไม่ได้งานเบื้องหน้า เราก็ยังคงมีความสุขกับงานเบื้องหลังอยู่ดี เราเลือกแล้ว เราจะไม่หยุดที่ก้าวไปในหนทางนี้ เราจะพิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็น มากไปกว่าสิ่งใดทั้งหมด ตอนนี้ขอแค่มีงานอะไรก็ได้ทำ อยากให้ปู่สบายใจ ไม่อยากรบกวนปู่ อยากมีเงินเก็บเป็นของตัวเอง อยากจะได้ซื้อของที่ตัวเองอยากได้ บางทีมันหน้าละอายใจนะ ที่จะขอเงินปู่ไปซื้อมือถือใหม่ ซื้อกล้อง ซื้อเครื่องสำอางค์ ให้น่ะ เค้าให้ได้ แต่เราเองไม่หน้าด้านพอที่จะรับหรอก ปู่แก่มากแล้ว ไม่อยากให้ปู่เหนื่อย อยากให้ปู่สบาย อยากดูแลปู่ อยากพิสูจน์ให้ปู่เห็นว่า เราดูแลตัวเองได้ อยากให้พ่อภูมิใจ ที่ถึงลูกคนนี้จะเกเรก็ยังไม่หลงทางไปไหน อยากให้น้องเห็นแบบอย่างที่ดี พอน้องโตขึ้นมา จะได้เป็นคนดี และ สิ่งที่สำคัญที่สุด อยากให้ย่าที่อยู่บนสวรรค์ได้ภาคภูมิใจ อยากให้คนในสังคมเห็นว่า โลกนี้มีพื้นที่ให้คนที่มีความพยายามมากพอ และ ตั้งใจจริงเสมอ ขอแค่เราตั้งใจในสิ่งที่ถูกที่ดี อะไรๆ ก็คงจะดีได้เอง ชีวิตมันเป็นของเรานะ ตั้งเป้าหมายเข้าไป คิดให้ใหญ่เข้าไว้ ถ้าย้อนกลับมาถามตัวเองว่าจะทำให้เป็นจริงได้ยังไง คำตอบง่ายๆ ก็แค่ สู้สิ ! :)